Piotrze masz wiedzę prawna to prowda. Sam nawet prowadzisz na ten temat bloga ale proszę… wręcz błagam, zacznij pisać dla zwykłego, czyli nie prawnika człowieka! „Wprowadzenie spójnika „lub” reprezentującego alternatywę zwykłą (nierozłączną)”-jestem pod matmie więc z tym sobie poradzę ale używanie takiego języka dla ludzi nic nie da. Zwyczajnie nikt nie zrozumie co tak na prawdę miałeś na myśli…

Nowy przepis art. 191 § 1a k.k. wprowadza nowy typ przestępstwa, które penalizuje przypadki stosowania innego rodzaju przemocy niż przemoc wobec osoby, w celu zmuszenia danej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia.

Przepis sankcjonuje te przypadki stosowania przymusu pośredniego, w których przymus jest stosowany uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający innej osobie korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jak z tego wynika, przepis ten różnicuje dwa różne zachowania się sprawcy:
– stosowanie w sposób uporczywy przemocy innego rodzaju niż przemoc wobec osoby w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia,
– stosowanie przemocy innego rodzaju niż przemoc wobec osoby w sposób istotnie utrudniający innej osobie korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W świetle ustalonej linii orzecznictwa przez „uporczywość” rozumie się zachowanie długotrwałe, powtarzalne, nacechowane złą wolą i nieustępliwością (por. wyrok SN z dnia 27 lutego 1996 r., II KRN 200/95, Orz. Prok. i Pr. 1996, nr 10 oraz postanowienie SA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2000 r., II AKz 289/00, KZS 2000, z. 12, poz. 28).

„Uporczywość” zachodzi nie tylko w efekcie działania czynnika obiektywnego czyli wielokrotności działania, lecz w sytuacji powtarzającego się działania zabarwionego ujemnie z uwagi na złą wolę sprawcy.

Pogląd prezentowany przez Sąd Najwyższy w wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w zakresie prawnokarnej ochrony rodziny (uchwała SN z 9 czerwca 1976 r., VI KZP 13/75, OSNKW 1976, nr 7, poz. 86), stanowi: „Znamię uporczywości łączy w sobie dwa elementy. Jeden z nich charakteryzuje postępowanie sprawcy od strony podmiotowej, a polega na szczególnym nastawieniu psychicznym wyrażającym się w nieustępliwości, chęci postawienia na swoim (obojętne, z jakich pobudek), podtrzymywaniu własnego stanowiska na przekór ewentualnym próbom jego zmiany (np. mimo wszczęcia egzekucji cywilnej, przeprowadzenia rozmów ostrzegawczych itp.). (…). Element obiektywny, polega na trwaniu takiego stanu rzeczy przez pewien dłuższy czas.” (Komentarz do Kodeksu karnego pod red. A. Zolla, tom II wyd. 3, str. 748,
tezy 31–34).

Stosowanie przemocy innego rodzaju to głównie stosowanie przemocy skierowanej wobec rzeczy. W uchwale SN z dnia 27 kwietnia 1994 r., sygn. I KZP 8/94 orzeczonej co prawda w czasie obowiązywania poprzedniego kodeksu karnego, ale pozostający zakresie definicji aktualnym, wskazano, że „użycie przez sprawcę przemocy polega na szeroko pojętej czynności fizycznej, skierowanej (…) przeciwko rzeczy należącej do pokrzywdzonego, przez co swoboda woli pokrzywdzonego – w zakresie posiadania tej rzeczy, czy też władania nią lub korzystania z niej – zostaje ograniczona.” i dalej „Działanie sprawcy stosującego przemoc „skierowaną wobec rzeczy”, zmierzające do zmuszenia pokrzywdzonego do określonego zachowania się, stanowi znamię przestępstwa przewidzianego w art. 167 § 1 k.k. tylko wówczas, gdy – podobnie jak groźba – ma charakter bezprawny. Nie popełnia więc przestępstwa określonego w art. 167 § 1 k.k. taki sprawca, stosujący przemoc skierowaną wobec rzeczy, który ma prawo wynikające z ustawy do stosowania tzw. samopomocy własnej, a więc do żądania od innej osoby określonego zachowania się lub ma prawo do użycia środka zmuszania (np. do zatrzymania rzeczy tytułem zastawu lub celem zabezpieczenia spełnienia świadczenia wzajemnego – art. 432 § 1 i 2, art. 461 § 1, art. 488 § 2, art. 670 § 1, art. 671 § 2, art. 850 k.c.). ”

Wprowadzenie spójnika „lub” reprezentującego alternatywę zwykłą (nierozłączną) pozwala na objęcie penalizacją czynów jednokrotnych, nie noszących cechy uporczywości, lecz których natężenie i dotkliwość odpowiadają znamieniu „istotnego utrudniania innej osobie korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego”.

Poza tym nie można aż tak dramatyzować. Kodeks karny zawiera wiele norm, przewidujących uchylenie odpowiedzialności karnej, a nawet obowiązek orzeczenia przez sąd niepopełnienia przestępstwa. Mam na myśli głównie kontratypy.

@Maciej
Ustawa o ochronie praw lokatorów, w ciągu 14 lat obowiązywania, do dnia dzisiejszego doczekała się co najmniej dziewięciu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Pierwsze orzeczenie TK wydał już 2 października 2002, na skutek wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok (K 48/01 wyrok TK z dnia 2-10-2002) stwierdzający niezgodność art. 9 ust. 3 ustawy z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Dziesiątkami spraw zajmował się też Sąd Najwyższy. Mamy też steki orzeczeń sądów rejonowych, okręgowych i apelacyjnych. To pokazuje, jak wiele wątpliwości natury prawnej i konstytucyjnej zawierają te przepisy. Jak blisko granicy naruszenia zasady proporcjonalności i naruszenia prawa własności jest obowiązujące rozwiązanie.

Wpisać powierzchnię jednego z pokoi, a potem do innych pokoi wprowadzić lokatorów uprzykrzających

2. W dupie mieć to całe chujowe prawo. Prawo jest po to by służyć obywatelom, a nie ich wyzyskiwać. Jesli więc prawo godzi w interes obywateli to obowiązkiem obywatele jest jego NIE przestrzeganie. Prawa głupie i szkodzące społeczeństwu należy dla dobra tegoż społeczeństwa ignorować. Przykład: nieprzestrzeganie praw ustanowionych przez hitlera czy stalina byłoby dla społeczeństw wręcz zbawienne. W ten sposób społeczeństwo samo i lepiej niż jakikolwiek rząd zadba o swoje interesy.

3. Brać sprawy w swoje ręce czyli jak taki nie płacący palnacik zacznie się rzucać to trzeba go mówiąc krótko wziąć za pysk metodami nieparlamentarnymi., Wystarczy spojrzeć na muzułmanów w krajach zachodnich. Oni gdzieś mają nasze prawo, nie czekają ani chwili na jakieś wyroki i działają tak, że policja boi się tam ingerować i nawet wejść. Zawsze załatwienie takich spraw można zlecić wyspecjalizowanym firmom zza granicy wschodniej.

4. A teraz hasło klucz. Dlaczego m.in. padła komuna? Bo ludzi byli solidarni. Solidarność jest kluczem do zwycięstwa, a władza boi się tylko masy. Pojedynczy człowiek to dla niej śmieć. Trzeba więc się jednoczyć i solidarnie występować przeciwko jakimkolwiek próbom dyskryminacji właścicieli mieszkań. Gdyby któryś miał dostać jakś wyrok, trzeba się jednoczyć, wychodzić na ulice, blokować drogii i organizować protesty. Tylko w ten sposób zaczną nas szanować i się z nami liczyć.